Uroczystość Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny

2 klasy, szaty białe

Zachowanie od zepsucia i wzięte do nieba cielesne serce Matki Bożej jest symbolem Jej życia wewnętrznego oraz macierzyńskich uczuć dla odkupionej ludzkości. Maryja, wolna od skłonności do grzechu, zawsze była doskonale uległa Duchowi Świętemu dlatego spełniły się na Niej słowa Zbawiciela: "Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą". Z doskonałej miłości Boga wypływa miłość ku ludziom, przez Boga stworzonym i odkupionym. Niepokalane Serce Maryi to serce Matki. Dlatego z ufnością zbliżamy się do Niej i słuchamy Jej pouczeń.

czytania:

Lekcja          Syr 14,23-31       
Ewangelia    J 19, 15-27

Mszał Rzymski Wyd. Pallottinum Poznań 1963

2 klasy, szaty zielone

Nadzieja naszego zbawienia opiera się na obietnicach Bożych. Pan Bóg obiecał Abrahamowi, że rozmnoży jego potomstwo jak gwiazdy na niebie i że z tego potomstwa wybierze Zbawiciela świata. Gdy nadeszła pełnia czasów, Bóg spełnił obietnicą zsyłając na świat swojego Syna, który jako człowiek pochodził z potomstwa Abrahama. Chrystus zawarł Nowe Przymierze miedzy Bogiem a ludźmi, które obejmuje wszystkie narody. Podstawą zbawienia nie jest już przynależność do narodu wybranego, lecz wiara w Chrystusa, przez którego  Bóg obiecał nas zbawić. Jako uczestnicy Nowego Przymierza powołujemy się na obietnice Boże i prosimy Boga o pomnożenie wiary, nadziei i miłości. Stanowią one naszą odpowiedź na wezwanie Boże.

czytania:

Lekcja         Gal 3,16-22       Żydzi, zwłaszcza faryzeusze, wierzyli, że osiągną zbawienie dzięki drobiazgowemu przestrzeganiu Prawa Mojżeszowego, natomiast św. Paweł zwraca uwagę, że nie obala ono obietnicy danej kilkaset lat wcześniej. Prawo Mojżeszowe było środkiem podtrzymywania prawdziwej religii aż do nadejścia Mesjasza. Gdy obietnice dane Abrahamowi zostały spełnione w potomku Abrahama, to jest w Chrystusie, Stare Przymierze straciło moc obowiązującą. Zbawienie osiąga się przez wiarę w Jezusa Chrystusa i życie według Jego Ewangelii.
Ewangelia   Łk 17,11-19       Zbawiciel uzdrawiał Żydów i Samarytan, którzy weń wierzyli. Jego Kościół nadal niesie zbawienie wszystkim, którzy wierzą w Chrystusa.

Mszał Rzymski Wyd. Pallottinum Poznań 1963

14 sierpnia

Wigilia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny

2 klasy, szaty fioletowe

Największe święto Najświętszej Maryi Panny poprzedzamy dniem skupienia i modlitwy.

15 sierpnia

1 klasy, szaty białe

Maryja jest zapowiedzianą w raju Niewiastą, która całe życie pozostawała w nieprzyjaźni z szatanem. Dzięki przywilejowi Niepokalanego Poczęcia odniosła zwycięstwo nad grzechem i dlatego została wyjęta spod powszechnego prawa rozkładu grobowego. Nie musiała, jak my, czekać aż do końca świata na wskrzeszenie i uwielbienie swojego ciała, lecz została od razu wzięta do nieba z duszą i ciałem. Wniebowzięcie Matki Bożej, to Jej ostateczny triumf nad szatanem, grzechem i śmiercią, i spełnienie się proroctwa,  które wyśpiewała w kantyku. W modlitwach mszalnych prosimy o dopuszczenie nas do udziału w Jej chwale.
Święto Wniebowzięcia jest najważniejszym i najstarszym świętem Matki Bożej. Na Wschodzie obchodzono je już w VI wieku. Od IX wieku poświęca się w tym dniu Kłosy i owoce. Są one symbolem dojrzałości duchowej Najświętszej Dziewicy.

czytania:

Lekcja          Jdt 13, 22-25; 15,10 Podobnie jak Judyta w Starym Testamencie, Maryja poświęciła się dla dobra nowego narodu wybranego i jest chwalona przez wszystkich.
Ewangelia    Łk 1, 41-50

Mszał Rzymski Wyd. Pallottinum Poznań 1963

Prawda o chwalebnym Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny z duszą i ciałem jest znana w Kościele i czczona od najdawniejszych wieków. Przeświadczenie o tym, że ciało Matki Bożej nie mogło podlegać rozkładowi, tak jak ma to miejsce w przypadku wszystkich innych ludzi, podległych skutkom grzechu pierworodnego, wyrażone zostało w ciągu historii Kościoła w wielu świadectwach, wzmiankach  i śladach.
Jak podkreślił Ojciec Święty Pius XII w Konstytucji Apostolskiej Munificentissimus Deus, określającej jako dogmat wiary Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny, to odwieczne przekonanie w Kościele potwierdzają wyraźnie liczne świątynie oddane Bogu pod wezwaniem Maryi Panny Wniebowziętej na długo przed ogłoszeniem tego dogmatu w 1950 roku. Świadczą o tym również święte obrazy otaczane czcią w kościołach przez wiernych. Niewątpliwie, potwierdza tę wiarę również krakowski ołtarz Wita Stwosza, przedstawiający Zaśnięcie Najświętszej Maryi Panny. Także księgi liturgiczne od czasów chrześcijańskiej starożytności tak we wschodnich, jak i w zachodnich obrządkach Kościoła, potwierdzają obchody liturgiczne tej tajemnicy wiary. Nazywają one to święto „Zaśnięciem” lub „Wniebowzięciem Świętej Maryi”. Wszystkie one zgodnie stwierdzają, że gdy Matka Boża przeszła z życia ziemskiego do nieba, Jej święte Ciało z woli Bożej otrzymało to, co odpowiadało godności Matki Słowa Wcielonego i pozostałym przywilejom Jej udzielonym (cyt. za Munificentissimus Deus).
Poza tym, bardzo ważnym argumentem za zabraniem Maryi z jej ciałem i duszą do nieba jest fakt, że nigdy w historii chrześcijaństwa nie twierdzono, że w jakimś miejscu znajduje się jej grób. Gdyby chrześcijanie nie wierzyli we Wniebowzięcie Matki Chrystusa, z pewnością otaczaliby czcią i szacunkiem miejsce jej wiecznego spoczynku, podobnie jak ma to miejsce np. w przypadku grobu św. Piotra czy innych Apostołów.
Z czasem papieże nadawali temu świętu coraz bardziej uroczysty charakter. Św. Sergiusz I wprowadził Litanie, czyli procesje stacyjne w uroczystości maryjne, wymieniając obok siebie święto Narodzenia, Zwiastowania, Oczyszczenia i Zaśnięcia Najświętszej Panny Maryi. Leon IV poleca uroczyście obchodzić święto Wniebowzięcia Świętej Bożej Rodzicielki.
Również Ojcowie i Doktorzy Kościoła mówili o prawdzie Wniebowzięcia NMP. Szczególnym jej głosicielem był m.in. św. Jan Damasceński.  „Potrzeba było, by Ta, która rodząc zachowała nienaruszone dziewictwo, zachowała również i po śmierci swe ciało bez żadnego skażenia. Potrzeba było, by Ta, która Stwórcę w swym łonie jako Dziecię nosiła, przebywała w Boskich przybytkach. Potrzeba było, by Oblubienica poślubiona przez Ojca zamieszkała w niebieskich komnatach. Potrzeba było, by Ta, która widziała Syna swego na krzyżu  i doznała w serce ciosu miecza boleści, uniknąwszy go przy rodzeniu, oglądała tegoż Syna zasiadającego wraz z Ojcem. Potrzeba było,  by Matka Boża posiadała to, co do Syna przynależy i otrzymywała cześć od całego stworzenia jako Matka Boga i służebnica zarazem” (cyt. za Munificentissimus Deus).
Teologowie i scholastycy podkreślali, że przywilej Wniebowzięcia Maryi Dziewicy zgadza się w pełni z Pismem Świętym. Pośród świętych, przypominających o tajemnicy Wniebowzięcia wymienić można: św. Antoniego Padewskiego, św. Alberta Wielkiego, św. Tomasza z Akwinu, św. Bernardyna ze Sieny, św. Roberta Bellarmina, św. Franciszka Salezego, św. Alfonsa czy też św. Piotra Kanizjusza.
Dlatego właśnie Papież Pius XII, idąc za tradycją Świętego Kościoła Katolickiego w 1950 roku Konstytucją apostolską Munificentissimus Deus ogłosił dogmat o Wniebowzięciu słowami: „…ogłaszamy, orzekamy i określamy jako dogmat objawiony przez Boga: że Niepokalana Matka Boga, Maryja zawsze Dziewica, po zakończeniu ziemskiego życia z duszą i ciałem została wzięta do chwały niebieskiej”. Pośród argumentów teologicznych jakie Ojciec Święty wylicza uzasadniając tę prawdę, warto przypomnieć m. in., że Matka Boga jest najściślej zjednoczona z Boskim swoim Synem i dzieli Jego los. Skoro więc poczęła Jezusa – Zbawiciela, karmiła, nosiła na rękach, niemożliwym jest, aby po ziemskim swym życiu została od niego oddzielona ciałem. Jezus Chrystus też jako najdoskonalszy wykonawca prawa, który uczcił odwiecznego Ojca, nie mógł nie uczcić swej ukochanej matki.
Koniecznym było, aby Maryja Dziewica najściślej zjednoczona ze swym Synem w walce z szatanem, mająca doprowadzić do najpełniejszego  zwycięstwa nad grzechem i śmiercią, została wzięta z duszą i ciałem do nieba. Tak jak Zmartwychwstanie Chrystusa jest zwycięstwem nad grzechem i jego skutkami, w tym śmiercią, „tak trzeba było, aby wspólna walka świętej Dziewicy i Syna zakończyła się dziewiczego ciała”. Maryja Niepokalana w swoim poczęciu, nienaruszenie dziewicza w Boskim macierzyństwie osiągnęła jakby najwyższą koronę swoich przywilejów poprzez zachowanie od zepsucia grobu, „aby na podobieństwo Syna, po zwycięstwie nad śmiercią, z duszą i ciałem zostać wyniesioną do najwyższej chwały nieba i tam jaśnieć jako Królowa po prawicy tegoż Syna, nieśmiertelnego Króla wieków”.

żródło:

http://prawdakatolicka-prawdajedyna.blog.onet.pl/2009/08/15/wniebowziecie-najswietszej-maryi-panny/

2 klasy, szaty zielone

Słowa Chrystusa: "Błogosławione oczy, które widzą, co wy widzicie" odnoszą się one do wszystkich dzieci Kościoła.

W Starym Testamencie obowiązywały te same przykazania, w ludziach tkwiły te same namiętności, a nie mieli oni Sakramentów świętych i wszystkich łask, jakie one przynoszą. Dzisiaj Chrystus staje przed nami jako pośrednik Nowego Przymierza doskonalszego niż Stary i jako miłosierny Samarytanin, który pochyla się nad duszą ludzką, obrabowaną w łaski i poranioną, aby ją uzdrowić.

czytania:

Lekcja          2 Kor 3,4-9      Apostołowie, ich następcy biskupi i kapłani oraz wszyscy chrześcijanie pełnią służbę, która przewyższa wszystkie godności Starego Testamentu.
Ewangelia    Łk 10,23-37    Zasada moralności chrześcijańskiej jest bardzo prosta, lecz wymagająca: miłości Boga nade wszystko oraz miłości wszystkich ludzi.

Mszał Rzymski Wyd. Pallottinum Poznań 1963

2 klasy, szaty zielone

Każda niedziela przypomina Zmartwychwstanie Pańskie i Sakramenty z nim związane. Dzisiejsza niedziela przypomina nam to szczególnie  wyraźnie. Jako lekcję czytamy świadectwo św. Pawła o Zmartwychwstaniu, a w ewangelii wspominamy cud Zbawienia, który ma znaczenie symboliczne. Kościół powtarza przy każdym Chrzcie gest, którym Chrystus uzdrowił głuchoniemego, jako znak otwarcia uszu na słowo Boże i ust na Jego chwałę. W niedzielę gromadzimy się w domu Bożym i w Eucharystii otrzymujemy moc i odwagę.
 
czytania:
 
Lekcja          1 Kor 15, 1-10
Ewangelia    Mk 7, 31-37

Mszał Rzymski Wyd. Pallottinum Poznań 1963

2 klasy, szaty zielone

W przypowieści o  faryzeuszu i celniku Pan Jezus uczy nas jaka powinna być postawa człowieka wobec Boga. Zadowolenie z siebie połączone z krytyką innych to - przejaw pychy. Pokory nie nabywa się przez porównywanie siebie z innymi ludźmi, których nie potrafimy zresztą sprawiedliwie ocenić, lecz przez rozważanie naszej zależności od Boga. Człowiek świadomy swoich grzechów i żałujący za nie może liczyć na miłosierdzie Boże. Natomiast kto się wywyższa, będzie potępiony.

czytania:

Lekcja          1 Kor 12, 2-11 Duch Święty nadal działa w Kościele, obdarzając świętych rozmaitymi charyzmatami. Są one potwierdzeniem obecności Boga w Kościele.
Ewangelia    Łk 18, 9-14

Mszał Rzymski Wyd. Pallottinum Poznań 1963

W drugą Niedzielę Męki Pańskiej (Niedziele Palmową) tj. 25.03.2018r. Msza Święta w Formie Nadzwyczajnej wyjątkowo odbędzie się o godzinie 13:00. Serdecznie zapraszamy.

 

 

 

PODZIĘKOWANIE

Dekretem Biskupa Diecezji Warszawsko-Praskiej
Księdza Arcybiskupa Henryka Hosera,
 
Ksiądz Jakub Korczak został przed trzema laty wyznaczony do celebrowania Mszy Świętej w Nadzwyczajnej Formie Rytu Rzymskiego w parafii MB Częstochowskiej w Wołominie. Obecnie został z tej funkcji odwołany.
Dziękujemy Księdzu Jakubowi za celebrację Mszy Św., mimo trudnych warunków związanych z dojazdem
z parafii w Wielgolesie, następnie z parafii w Duczkach.
Dziękujemy za spotkania z nami i liczne ubogacające rozmowy.
Zapewniamy o serdecznej pamięci w naszych modlitwach. Będziemy upraszać Najświętszą Matkę Bożą by otoczyła Księdza swoją Matczyną opieką. Życzymy Błogosławieństwa Bożego na każdy dzień dalszej  kapłańskiej drogi.
 
                                                                             Wierni z Grupy Tradycji
                                                                             Łacińskiej w Wołominie
 
11 września 2017
 
 
 
 
 
 
Dnia 23 lipca 2017r o godz. 9.00 w naszej kaplicy będzie odprawiona  Msza św. w intencji scholi i ministrantów posługujących do  Mszy św. trydenckiej w Wołominie.
Otaczamy ich modlitwą i prosimy Najświętszą Matkę Bożą by wypraszała wszelkie łaski i Boże Błogosławieństwo dla:
scholi: p .Michała, p. Marii i p. Mirosława i ministrantów: p.Roberta i Błażeja, p. Krzysztofa, p. Janusza i Patryka i p.Rafała jak również tych, którzy kiedykolwiek służyli do Mszy św.: panów Ernesta, Antoniego, Macieja i Kamila.
 
                                                     Wierni z Grupy Tradycji Łacińskiej
                                                     w Wołominie
Dnia 16 lipca 2017r o godz. 9.00 w kaplicy Parafii MB Częstochowskiej w Wołominie będzie odprawiona Msza św. w NFRR za wszystkich kapłanów,  a zwłaszcza tych dzięki którym jest możliwość jej celebracji w tutejszej parafii.
Prosimy Najświętszą Matkę Bożą o wyjednanie wszelkich łask potrzebnych kapłanom w ich służbie Bogu i ludziom.
Obejmujemy modlitwą dziękczynną naszego Abpa Henryka Hosera, proboszczów naszej parafii Ks.Witolda Gajdę i Ks.Sylwestra Sienkiewicza, celebransów Ks.Jakuba Korczaka i Ks.Mateusza Szewczyka oraz księży którzy udzielali nam wsparcia w potrzebie:
Ks. Proboszcza Arkadiusza Rakoczego i Ks. Michała Włocha,
O. Krzysztofa Stępowskiego i Ks. Wojciecha Pobudkowskiego,
Ks. Grzegorza Idzika i Ks. Tadeusza Siewko,
Ks.Tomasza Połomskiego i Ks. Bartosza Porzezińskiego,
Ks. Kamila Kiełpikowskiego
oraz wszystkich kapłanów odprawiających Mszę św. trydencką w naszej diecezji i Polsce.
                                                           Wierni z Grupy Tradycji Łacińskiej
                                                           w Wołominie
Go to top