Piątek po 2 Niedzieli po Zesłaniu Ducha Świętego

1 klasy, szaty białe

Źródłem tajemnic Chrystusowych jest miłość ku Ojcu i ku ludzkości. Symbolem miłości Słowa Wcielonego jest Jego przebite Serce. Niestety, ludzkość odpłaca Zbawicielowi zapomnieniem, opuszczeniem i wzgardą. Nakłada to na nas obowiązek wynagradzania. Obowiązek ten przypomina światu św. Małgorzata Maria Alacoque, zaszczycona w roku 1675 objawieniami Najświętszego Serca. Święto Najświętszego  Serca Jezusowego na prośby polskich biskupów ustanowił papież Klemens XIII w roku 1765, a w roku 1856 papież Pius IX rozciągnął je  na cały Kościół. Papież Pius XI polecił odmawiać w tym dniu akt zadośćuczynienia Najświętszemu Sercu Jezusowemu, We Mszy świętej wysławiamy wielkość miłości Chrystusowej i wypraszamy sobie ducha wynagrodzenia.

Mszę o Najświętszym Sercu Pana Jezusa odprawia się także w pierwsze piątki miesiąca w łączności z nabożeństwem wynagradzającym.

czytania:
Lekcja         Ef 3,8-12,14-19
Ewangelia   J 19,31-37
Mszał Rzymski Wyd. Pallottinum Poznań 1963

2 klasy, szaty zielone

Chrystus wyzwolił nas z niewoli szatana i grzechu i wprowadził do swojego Kościoła. powołanie do Kościoła wiąże się z zaproszeniem na ucztę eucharystyczną i na biesiadę życia wiecznego. Eucharystia nie jest nagrodą, lecz posiłkiem, do którego winni się zbliżać zwłaszcza chorzy i słabi. Udział we Mszy świętej przez Komunię świętą pomaga nam z dnia na dzień wzrastać w łasce Bożej. Kto uchyla się od uczty eucharystycznej, naraża się na utratę życia wiecznego.

czytania:

Lekcja          1 J 3,13-18
Ewangelia    Łk 14,16-24
Mszał Rzymski Wyd. Pallottinum Poznań 1963

W dniu 8 Maja 1853 roku Ojciec św. (Pius IX) wyznaczył dzień tj. pierwszą Niedzielą po Trójcy Przenajświętszej, na obchód święta Miłosierdzia Boskiego, dołączając do tego święta odpust zupełny.

Książeczka do Nabożeństwa o Najsłodszyem Sercu Jezusowem. Kraków Staraniem Sióstr Wizytek 1883

1 klasy, szaty białe

Rocznica ustanowienia Najświętszego Sakramentu, Wielki Czwartek, zbyt bliski jest męki i śmierci Chrystusa, aby można było oddać się uczuciom niezmąconej radości. Dlatego w pierwszy czwartek po zakończeniu okresu Wielkanocnego zostało ustanowione specjalne święto, którego celem jest okazanie wdzięczności Bogu za ustanowienie Najświętszego Sakramentu i za wszystkie łaski, które nieustannie spływają z Niego na Kościół. Do ustanowienia święta Bożego Ciała przyczyniły się prośby św. Julianny z Cornillon (Ɨ1258). Na cały Kościół rozciągnął je papież Urban IV. Procesję dodano w XV wieku. Teksty mszalne przypominają nam, że Eucharystia jest przede wszystkim ofiarą uobecniającą krzyżową śmierć Pana Jezusa oraz pokarmem dusz podtrzymującym nas w drodze do wiecznej ojczyzny. Eucharystia jest również najgłębszym wyrazem jedności Kościoła. Kto godzi w jedność Kościoła, urąga Eucharystii.

czytania:

Lekcja          1 Kor 11,23-29 Św. Paweł zapewnia nas, że udział we Mszy świętej jest <zwiastowaniem śmierci Pańskiej>.
Ewangelia    J 6,56-59
Mszał Rzymski Wyd. Pallottinum Poznań 1963

W czwartek 20 czerwca, Boże Ciało,  Msza św. będzie o godzinie 15.30.

Uroczystość Trójcy Przenajświętszej

1 klasy, szaty białe

Prawda o Bogu w Trójcy Jedynym jest podstawą religii chrześcijańskiej. Prawda ta jest tajemnicą wiary, która została objawiona w zaraniu Nowego Przymierza między Bogiem a ludzkością. Odsłania nam ona tajemnicze życie Boże, którego uczestnikami stajemy się przez Chrzest święty. Cały kult Kościoła dąży do uwielbienia Boga w Trójcy Jedynego. Odrębne święto zostało wprowadzone w IX wieku, a w wieku XIV rozciągnięte na cały Kościół. We Mszy św. wielbimy niezgłębioną tajemnicę i dziękujemy za miłosierdzie okazane nam w dziele Odkupienia.

czytania:

Lekcja           Rz 11,33-36 Tajemnica Trójcy Przenajświętszej, podobnie jak wszystkie tajemnice wiary, nie jest sprzeczna z naszym rozumem, lecz przewyższa nasze zdolności poznawcze.
Ewangelia    Mt 28, 18-20 Chrzest święty czyni nas przybranymi dziećmi Bożymi i uczestnikami tajemniczego życia Trójcy Przenajświętszej.

1 niedziela po Zesłaniu Ducha Świętego

2 klasy, szaty zielone

Postepowanie Boga wobec rodzaju ludzkiego jest wzorem naszego stosunku do bliźnich. Mamy być miłosierni jak Ojciec nasz niebieski. Miłość okazana bliźnim jest probierzem miłości ku Bogu. Ponieważ w tę niedzielę przypada uroczystość Trójcy Przenajświętszej, Mszę z niedzieli odprawia się w tygodniu, w dniu wolnym od święta.

czytania:

Lekcja          1J 4,8-21
Ewangelia    Łk 6,36-42
Mszał Rzymski Wyd. Pallottinum Poznań 1963

Jedno Ciało i jeden Duch

Z zakończeniem oktawy Zesłania Ducha Świętego kończy się okres świąteczny. Samo jednak Zesłanie Ducha Świętego trwa nadal. Nie wrócił On  do nieba, lecz pozostaje w Kościele dając mu życie nadprzyrodzone. W ciągu niedziel po Zesłaniu Ducha Świętego przedmiotem nauczania i modlitwy Kościoła nie są poszczególne tajemnice z życia Zbawiciela, lecz związki łączące chrześcijan z Bogiem i Kościołem. Chrystus wraz z Kościołem tworzy tajemniczy, lecz rzeczywisty organizm, jedno Ciało, które nazywamy Mistycznym w odróżnieniu od fizycznego lub moralnego. W ciele naturalnym zasada jedności tak wiąże jego części, że pozbawia je wszelkiej samodzielności, natomiast w Ciele Mistycznym siła jednocząca, chociaż także dośrodkowa, wiąże członki ze sobą w ten sposób, iż każdy z nich stanowi własną osobę. Między Ciałem Mistycznym i moralnym istnieje również poważna różnica. W ciele moralnym zasadą jedności jest wspólny cel oraz zespolenie członków w dążeniu do tego celu, dzięki władzy społecznej. W Ciele Mistycznym oprócz wspólnego celu i władzy istnieje wewnętrzny pierwiastek jedności przewyższający wszelkie węzły, które łączą ciała fizyczne lub moralne: jest nim Duch Święty, który napełnia cały Kościół i go jednoczy. Chrystus jest w nas przez Swojego Ducha, udziela Go nam i działa przez Niego. Wszelkie zatem sprawy dokonane przez Ducha Świętego w duszach są zarazem dziełem Chrystusa. Uczestnictwo w Duchu Chrystusowym sprawia, że wszelkie dary, cnoty i charyzmaty istniejące w całej pełni w Głowie, przenikają do wszystkich członków Kościoła i wciąż w nich wzrastają, zależnie od miejsca, jakie zajmują oni w Mistycznym Ciele Odkupiciela (Encyklika Piusa XII, Mystici Corporis Christi).

Każdej niedzieli jest Wielkanoc

Czas po Zesłaniu Ducha Świętego to okres dziękczynnego rozważania i przyswajania owoców Odkupiciela. Niedziele tego okresu, zwłaszcza w pierwszej jego części, są odbiciem Niedzieli Wielkanocnej. Teksty mszalne przypominają podstawową prawdę, na której opiera się katolickie życie moralne, a mianowicie, że przez Chrzest zostaliśmy zanurzeni w śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa i mamy umrzeć grzechowi a żyć dla Boga. Ofiara Eucharystyczna umacnia nasze siły do chrześcijańskiego życia. W ewangeliach niedzielnych Zbawiciel ukazuje się nam jako nauczyciel, lekarz dusz i wskrzesiciel zmarłych.

Kościół pielgrzymujący

Wejście Izraelitów do Ziemi Obiecanej było poprzedzone długą wędrówką po pustyni, w czasie której Pan Bóg cudownie karmił i poił swój lud oraz udzielał mu pomocy a walce z wrogami. kilkakrotnie lud wybrany ulegał pokusom i buntował się przeciw Bogu. Wówczas Pan Bóg zsyłał surowe kary, aby przywieść Izraelitów do opamiętania. Nie cofnął jednak swojego przyrzeczenia i doprowadził potomków Abrahama do Ziemi Obiecanej. Wędrówka Izraela po pustyni jest obrazem życia Kościoła, który od Zesłania Ducha Świętego pielgrzymuje do wiecznej ojczyzny. Przyswojenie owoców ofiary Chrystusa wymaga od poszczególnych katolików osobistego wysiłku, a mianowicie rozważania Prawa Bożego i walki z pokusami. W tej walce wspiera nas łaska Boża, stale spływająca na Kościół przez Eucharystię. Stają przed nami również liczne przekłady naszych starszych braci w wierze, którzy stoczyli zwycięski bój i królują już w niebie, wstawiając się za nami. Są oni świadkami skuteczności odkupienia i żywym dowodem świętości Kościoła.

Przyjdź, Panie Jezu

Trudności i cierpienia, które Kościół napotyka w pełnieniu swojej misji, oraz nasze własne ułomności i grzechy przypominają nam ciągle, że <rozstać się z tym życiem i być z Chrystusem to daleko lepsze>. Budzi się w nas tęsknota za wiekuistym <Alleluja>, za życiem wolnym od grzechu i cierpienia, która wzmaga się w miarę, jak oddalamy się od wielkich świąt. Myśl o wieczności dominuje w ostatnich tygodniach tego okresu poczynając od 18 niedzieli.

Mszał Rzymski Wyd. Pallottinum Poznań 1963

Poniedziałek w Oktawie Zesłania Ducha Świętego

1 klasy, szaty czerwone

Duch Święty udziela się duszom w sakramentach. Przez Chrzest zapoczątkowuje w nas życie Boże, przez Bierzmowanie umacnia je, a przez Eucharystię rozwija i doskonali. W dniu dzisiejszym Kościół przypomina ochrzczonym wielkość życia nadprzyrodzonego, które rozpoczęli przyjmując Chrzest.

czytania:

Lekcja          Dz 10,34.42-48 Piotr pouczony widzeniem udał się do domu oficera rzymskiego, aby przyjąć go do Kościoła. Duch Święty zstępując na tę rodzinę okazał, że Kościół winien być otwarty dla wszystkich narodów.
Ewangelia    J 3,16-21 Wiara w Jezusa Zbawiciela świata jest koniecznym warunkiem zbawienia.
 

Wtorek w Oktawie Zesłania Ducha Świętego

1 klasy, szaty czerwone

Pełni radości dziękujemy Bogu za powołanie do Kościoła katolickiego, prawdziwej owczarni Chrystusowej, oraz za uświęcające działanie Ducha Świętego w naszych duszach.

czytania:

Lekcja        Dz 8,14-17 Apostołowie udzielają sakramentu Bierzmowania Samarytanom ochrzczonym przez diakona Filipa.
Ewangelia   J 10, 1-10
 

Środa Suchych Dni po Zesłaniu Ducha Świętego

1 klasy, szaty czerwone

Duch Święty prowadzi Kościół ku wieczności dając mu zrozumienie prawd Bożych, obdarzając charyzmatami i pokojem.

czytania:

Lekcja        Dz 2,12-16
Ewangelia   J 6,44-52
 

Czwartek w Oktawie Zesłania Ducha Świętego

1 klasy, szaty czerwone

Chrystus Pan obdarzył Kościół władzą nad szatanem i nad chorobami. Apostołowie oraz ich uczniowie często korzystali z tej władzy. Przede wszystkim uwalnianie opętanych jest znakiem, że nadeszło Królestwo Boże.

czytania:

Lekcja        Dz 8,5-8
Ewangelia  Łk 9,1-6
 

Piątek Suchych Dni po Zesłaniu Ducha Świętego

1 klasy, szaty czerwone

Prorok Joel opisuje czasy mesjańskie jako okres wyjątkowego dobrobytu. Obfitość płodów ziemi jest znakiem widzialnym obecności Boga wśród ludu. Kościół dziękuje Bogu za urodzaje, ale przede wszystkim za dary, którymi obdarza go Duch Święty. W ewangelii czytamy opis uzdrowienia paralityka. Uzdrowienie ciała zostało poprzedzone uzdrowieniem duszy. Władza odpuszczenia grzechów jest znacznie dobitniejszym znakiem obecności Boga w Kościele niż doczesna pomyślność.

czytania:

Lekcja        J1 2,23-24,26-27
Ewangelia  Łk 5,17-28
 

Sobota Suchych Dni po Zesłaniu Ducha Świętego

1 klasy, szaty czerwone

Teksty dzisiejszej Mszy św. pozwalają nam ogarnąć znaczenie obchodu Pięćdziesiątnicy w Starym Testamencie i w Nowym Testamencie. W Starym Testamencie było to dziękczynienie za dary doczesne, w Nowym Testamencie dziękujemy za dar nie stworzony, którym jest Duch Święty. W szczególny sposób podkreśla dzisiejsza Msza św. zamieszkanie Ducha Świętego w naszych duszach. Jego obecność uśmierza płomień namiętności i rozpala ogień miłości Bożej.

czytania:

Lekcja        Rz 5,1-5 Wiara w Chrystusa i obecność Ducha Świętego zamieniają nasze doświadczenia w źródło chwały
Ewangelia  Łk 4,38-44 Za przykładem Zbawiciela Kościół spieszy z pomocą w każdej niedoli, jednak głównym zadaniem jest głoszenie Królestwa Bożego.
Mszał Rzymski Wyd. Pallottinum Poznań 1963

Gdy wypełniły się dni pięćdziesiątnicy

Pięćdziesiątego dnia po święcie Paschy obchodzono w Starym Testamencie święto dziękczynne za żniwa. Wspominano również ogłoszenie dziesięciu przykazań, które dokonało się na górze Synaj pięćdziesiątego dnia po wyjściu z Egiptu. W tym dniu zstąpił na Apostołów Duch Święty w postaci ognia i wichru.

Duch Pański napełnił okrąg ziemi

Duch Święty jest Trzecią Osobą Trójcy Przenajświętszej, jest równy Ojcu i Synowi i od nich odwiecznie pochodzi jako osobowa miłość. Duch Święty, który jest pierwszą i najwyższą Miłością, jest źródłem wszelkiej miłości w stworzeniach. Duchowi Świętemu przypisujemy doprowadzenie dzieł Bożych do doskonałości, a zwłaszcza uświęcenie dusz.

Dawca życia nadprzyrodzonego

Duch Święty przychodzi do nas albo w sposób nadzwyczajny, poprzez niezwykłe znaki zewnętrzne, jak to się stało w dzień Pięćdziesiątnicy, albo w sposób zwyczajny przez Sakramenty święte. W specjalny sposób Duch Święty działa w sakramentach Chrztu, Bierzmowania i Kapłaństwa, która dają człowiekowi stałe usprawnienia duchowe i wyciskają w duszy niezatarte znamię.

Dary Ducha Świętego

Już na Chrzcie św. dusza otrzymuje dary Ducha Świętego, to jest nadprzyrodzone uzdolnienia do działania pod Jego wpływem. Pismo święte wymienia siedem darów Ducha Świętego. Dar bojaźni przejmuje nas obawą przed grzechem jako obrazą Boga. Dar męstwa dodaje siły do pokonywania trudności w służbie Bożej. Dar pobożności budzi w nas uczucie miłości wobec Boga jako naszego Ojca oraz wobec bliźnich, którzy są dziećmi Ojca niebieskiego. Dar rady wskazuje w trudnościach, jak osiągnąć to, co Bogu najmilsze, a dla nas najkorzystniejsze. Dar umiejętności sprawia, że cenimy dobra wieczne wyżej niż doczesne. Dar rozumu pomaga głębiej zrozumieć prawdy objawione. Dar mądrości daje nam wyczucie wielkości i obecności Boga, który jest Najwyższym Dobrem. Działanie tych darów objawia się w widoczny sposób w życiu Apostołów po Zesłaniu Ducha Świętego.

Źródło świętości Kościoła

W dzień Zesłania Ducha Świętego Kościół Chrystusowy rozpoczął swoją działalność. Apostołowie umocnieni darami Ducha Świętego odważnie zaczęli głosić dobrą nowinę o Chrystusie Odkupicielu. Duch Święty uczynił ich słowa skutecznymi i doprowadził około trzech tysięcy ludzi do Chrztu świętego. W ten sposób powstała pierwsza gmina chrześcijańska, która za czasem rozwinęła się w Kościół katolicki, czyli powszechny, ogarniający całą kulę ziemską. Duch Święty jest jakby duszą Kościoła świętego. Mimo wielu ludzkich słabości, a nawet grzechów jego członków, ciągle go ożywia, strzeże przed błędem w wierze i prowadzi drogą światłości.

Najlepszy Pocieszyciel

Św. Paweł na czele owoców Ducha Świętego wylicza <miłość, wesele, pokój>. Są to dobra, ku którym wyrywa się każda dusza ludzka. Zapewnia je jednak tylko uległość natchnieniom Ducha świętego. Apostołowie nawet w chwilach prześladowania <cieszyli się, że mogli cierpieć dla imienia Jezusowego>. Kościołowi Chrystusowemu nadal towarzyszy zwycięska radość. W święto Zesłania Ducha Świętego wyraźniej uświadamiamy sobie Jego nieustanną obecność a Kościele i w naszych duszach. Dlatego w to święto <cały okrąg ziemi tonie w nadmiarze radości>.

Mszał Rzymski Wyd. Pallottinum Poznań 1963

1 klasy z oktawą, szaty czerwone

W dniu Pięćdziesiątnicy około godziny 9 przed południem Duch Święty zstąpił pod postacią wichru i ognia na uczniów zgromadzonych w wieczerniku. Msza świąteczna odprawiana w porze przedpołudniowej jest uroczystym obchodem rocznicy tego wydarzenia. Świadomi swojej słabości prosimy Ducha Świętego, aby umocnił to, czego dokonał w nas przez sakramenty Chrztu i Bierzmowania i nieustannie obdarzał nas swoimi natchnieniami.

czytania:

Lekcja          Dz 2, 1-11 Dar języków jest potwierdzeniem powszechnej misji Kościoła. Wszystkie narody są wezwane do słuchania Dobrej Nowiny.
Ewangelia    J 14, 23-31
Mszał Rzymski Wyd. Pallottinum Poznań 1963

1 klasy, szaty czerwone

W noc poprzedzającą uroczystość Zesłania Ducha Świętego odprawiano Wigilię. Podczas niej udzielano Chrztu św. i Bierzmowania katechumenom, którzy nie mogli przyjąć tych sakramentów na Wielkanoc. Na zakończenie Wigilii odprawiano Mszę św. o świcie. Jest to zatem Msza świąteczna, podobnie jak Msza Wigilii Wielkanocnej. Charakter świąteczny zachowała ona mimo przesunięcia na ranek soboty poprzedzającej święto. Teksty mszalne wysławiają działanie Ducha Świętego w duszy ochrzczonego i bierzmowanego. Działanie Ducha Świętego podobne jest do światła rozpraszającego ciemności i wody podtrzymującej życie na ziemi.

czytania:

Lekcja          Dz 19, 1-3
Ewangelia    J 14, 15-21
Mszał Rzymski Wyd. Pallottinum Poznań 1963

Strona 1 z 2

Go to top